การใช้ชีวิตก็เหมือนการชักว่าวกลางสายลมแรง คุณไม่มีเวลามาเปิดตำราว่าต้องทำอย่างไร โลกนี้ไม่มีงานสกปรก งานสกปรกคืองานของคนใจสกปรกเท่านั้น โลกนี้ไม่มีงานต่ำต้อย งานต่ำต้อยคืองานของคนที่คิดว่าตนเองไม่มีค่าเท่านั้น ความคิดสร้างสรรค์แตกต่างจากความเพ้อฝันตรงที่มันสามารถเปลี่ยนตัวมันเองให้เป็นความจริงได้ อย่าอ้างว่าเวลาน้อยทำงานอะไรไม่ได้ เวลาหนึ่งนาทีของผึ้งสามารถดูดน้ำหวานจากดอกไม้กลับบ้าน หนึ่งนาทีของมดสามารถขนเมล็ดข้าวที่หนักกว่าตัวมันไปไกลโข หนึ่งนาทีของปลวกสามารถสร้างรังของมันให้สูงขึ้น เคยเห็นผึ้งฆ่าตัวตายไหม เคยได้ยินมดบ่นไหม เคยได้ยินแมงมุมนินทาชาวบ้านไหม หรือว่าพวกมันรู้ว่ามีเวลาเหลือบนโลกนี้เพียงเล็กน้อย จึงไม่ยอมเสียเวลาทำเรื่องที่ไร้ความหมาย ทุก ๆ นาทีมีตัวตนของมันเพียงแวบเดียวและไม่หวนกลับมาอีก น่าเสียดายหากต้องเสียมันไปกับการบ่น การก่นด่าโชคชะตา การคร่ำครวญ การนินทา อกหักก็เหมือนเป็นหวัด ติดง่ายหายง่าย ยังไม่เห็นมีใครตายเพราะโรคนี้สักคน ภาพถ่ายที่รีบร้อนล้างมักมืดไป ข้าวที่รีบร้อนหุงมักสุกไม่ทั่ว อาหารที่รีบร้อนปรุงมักไม่อร่อย ทำไมต้องรีบร้อนหาแฟน? การรีบร้อนหาแฟนก็เหมือนการเดินทางไกลโดยไม่ตรวจสภาพรถก่อน ไม่จำเป็นต้องเป็นไก่เท่านั้นถึงจะมี �อารมณ์ขัน�

โลกไม่เคยว่างเว้นจากเพลงรัก... ทุกทุกวันเพลงรักใหม่ ๆ ลอยในอากาศ ประโยค "ฉันรักเธอ" ถูกเปล่งนับพันล้านครั้ง ฉันรักเธอที่สุดในโลก ฉันไม่ต้องการอยู่ในโลกที่ปราศจากเธอ ไม่มีเธอ ฉันยอมตายเสียดีกว่า เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันเป็นฉัน เธอเติมเต็มชีวิตของฉัน เธอกับฉันคือบุพเพสันนิวาสที่ผูกพันมาแต่ปางบรรพ์ ฯลฯ ทุกวันเพลงรักเพลงแล้วเพลงเล่ากรอกหูของเรา ให้คล้อยตามว่า เราอยู่คนเดียวในโลกนี้ไม่ได้ ภาพยนตร์รักโหมใส่เราว่า รักทำให้เราเป็นคนโดยสมบูรณ์ ละครรักตอกย้ำเราว่า คนที่ไร้คนรักน่าสงสารที่สุดในโลก เป็นเรื่องน่าสนใจที่จากประชากรหกพันล้านคนในโลก มีเพียงคนคนเดียวที่ทำให้ชีวิตของเรามีความหมาย เพราะความเชื่อนี้หรือไม่ ที่ทำให้เราต้องดิ้นรนทำตัวให้ใครคนนั้นพอใจ ใช้ชีวิตตามวิถีของคนคนนั้น แม้ว่าจะขัดกับตัวตนของเราก็ตาม พลันโลกก็ถูกโหมกระหน่ำโดยพายุความเชื่อจากสินค้าต่าง ๆ ที่ตอกย้ำเราทุกวันทุกคืนว่า ปราศจากพวกมัน ชีวิตของเราก็ไร้ค่า ไม่ขับรถคันนี้ เธอจะไม่เหลียวแล ไม่ใช้น้ำหอมขวดนี้ เขาจะไปสนใจคนอื่น ไม่สร้างฐานการเงินที่มั่นคง เธอจะไม่เหลียวแล ไม่ทำตัวให้ผอม เขาจะสิ้นเยื่อใย ทันใดนั้นทุกคนก็พากันกลบกลิ่นตัว สวมเสื้อผ้าตามกระแสที่คนกลุ่มหนึ่งสร้าง กิน ดื่ม เล่น นอน ตามตารางที่ถูกกำหนดมา ราวกับหุ่นยนต์ที่ออกมาจากโรงงานเดียวกัน จริงหรือ? เราใช้ชีวิต ของเราด้วยตัวเราเองไม่ได้หรือ? ถ้าจริงก็เป็นเรื่องแปลก ในเมื่อเราทุกคนเกิดมาในโลกนี้ตัวคนเดียว และจากโลกนี้ไปคนเดียว เมื่อเราหมดลมหายใจสุดท้าย เราสิ้นใจด้วยตัวของเราเอง ถ้าจริงก็น่าขันที่เมื่อถึงวัยหนึ่ง คู่รักมากมายแยกเตียงนอนกัน กระทั่งหย่าร้าง รักซึ่งเคยเป็น ความจำเป็นของชีวิตสามารถจืดจาง จนเพลงรักสักล้านเพลงก็มิอาจเยียวยา บางทีถึงจุดจุดหนึ่ง เราก็พบว่า การสวมเงาของคนอื่นเป็นการเสแสร้งและความเสียสละอย่างผิด ๆ นักจิตวิทยาด้านความรักบางคนฟันธงว่า ความรักระหว่างหนุ่มสาวคือความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่ง! พฤติกรรมที่เรียกว่า "ความเสียสละ" ที่แท้ก็เพื่อตัวเราเองนั่นเอง บางทีความรักที่สวยงามที่สุดคือการเข้าใจอีกฝ่าย และไม่พยายามเปลี่ยนอีกฝ่ายหนึ่งมาให้เหมือนกับเรา หรือเปลี่ยนตัวเราให้เหมือนกับอีกฝ่าย หากเคารพความเป็นมนุษย์ซึ่งกันและกัน เมื่อนั้นประโยค "ฉันรักเธอ" อาจมีความหมายมากกว่านี้ และ "การใช้ชีวิตด้วยตัวของเราเอง" อาจไม่เงียบเหงาอย่างที่คิด />
Get a Clock for your page!
<
ผู้ป่วยความจำเสื่อม - Mild

SJ ชอบ คิบอม SQWEEZ ANIMAL ชอบ วิน NOLOGO ชอบ โดม

แล้วแต่อารมณ์ว่ะ จะเศร้า จะซื้ง รักรันทด หรือโหดสาดดด
ก้ดูได้หมด

เที่ยงวันทันเหตุการณ์
เรื่องเด่นเย็นนี้
เจาะใจ

Sherlock Holmes
ทุกเล่มที่ วินทร์ เลียววาริณ แต่ง
ไทยรัฐ หน้า การเมือง

Please don't lie to me, unless you're absolutely sure I'll never find out the truth."